Art. 1026. § 1.

Jeżeli suma objęta podziałem nie wystarcza na zaspokoje-nie w całości wszystkich należności i praw tej samej kategorii, należności zaliczone w artykule poprzedzającym do kategorii szóstej będą zaspokojone w kolejności odpowiadającej przysługującemu im pierwszeństwu, inne zaś należności – stosunkowo do wysokości każdej z nich.

§ 2. Wydzieloną wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na koszty postępowania, następnie na odsetki, a w końcu na sumę dłużną.

1. Art. 1026 k.p.c. reguluje sposób podziału między należnościami tej samej kategorii, jeżeli suma uzyskana z egzekucji nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich należności i praw tej samej kategorii. W takiej sytuacji dokonuje się proporcjonalnego podziału wszystkich należności objętych daną kategorią, z pierwszeństwem należności wcześniejszej kategorii. Wyjątkiem od zasady pro-porcjonalnego (stosunkowego) podziału należności poszczególnych kategorii, z pierwszeństwem należności kategorii wcześniejszej, są należności wymienione w pkt 6 § 1 art. 1025 k.p.c. Ustanowienie tego wyjątku w stosunku do należności wierzycieli hipotecznych, zastawników i innych wierzycieli z nimi zrównanych pozostaje w związku z uregulowaniem art. 294 § 1 k.c. stanowiącym, że jeżeli kilka ograniczonych praw rzeczowych obciąża tę samą rzecz, prawo powstałe później nie może być wykonywane z uszczerbkiem dla prawa powstałego wcześniej. Naturalnie wspomniany wyjątek dotyczący należności z pkt 6 § 1 art. 1025 k.p.c. stanowi odstępstwo od stosunkowego (proporcjonalnego) podziału należności w ramach danej kategorii. W kategorii szóstej zatem następuje zaspokojenie w kolejności odpowiadającej pierwszeństwu między poszczególnymi wierzytelnościami, czyli zasada proporcjonalności ustępuje zasadzie pierwszeństwa o pierwszeństwie zaś decydują przepisy prawa mate-rialnego.

2. Suma przypadająca do podziału może nie wystarczać na zaspokojenie wszystkich należności danej kategorii. W takim wypadku zalicza się w pierwszej kolejności dla wierzyciela sumę na pokrycie kosztów postępowania, następnie na odsetki, a w końcu na należność dłużną. Paragraf 2 art. 1026 k.p.c. nie ma zastosowania do kosztów egzekucyjnych, ulegają bowiem one zaspokojeniu w pierwszej kolejności przed innymi wierzytelnościami. Dotyczy on kosztów tej egzekucji, w której uzyskano sumę podlegającą podziałowi (J. Korzonek: Postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające, s. 1271). Podstawą jednak określenia wysokości należności jest suma świadczenia głównego, a więc bez odsetek i kosztów lub innych należności ubocznych (E. Wengerek w: Komentarz do k.p.c., s. 600).

3. Zabezpieczone hipotecznie wierzytelności banków z tytułu udzielonych kredytów są zaspokajane przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji stosunkowo do wysokości każdej należności (art. 1026 § 1 in fine k.p.c., uchwała SN z dnia 28 maja 1 993 r„ III CZP 67/93).

4. Jeżeli ścisłe zastosowanie – w odniesieniu do należności alimentacyjnych – systemu podziału z art. 1026 § 1 k.p.c. miałoby doprowadzić do takiej sytuacji, że uzyskiwana z podziału kwota miesięcznie nie zaspokoiłaby najniezbędniej-szych potrzeb jednych wierzycieli, czterokrotnie zaś pokrywałaby potrzeby dru-gich – to wówczas żądanie tego rodzaju podziału, jako rażąco sprzeczne z usp-rawiedliwionym interesem jednego czy kilku wierzycieli, a tym samym sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, nie mógłby korzystać z ochrony prawa.

Nie można natomiast czynić różnicy między bieżącymi a zaległymi świadcze-niami alimentacyjnymi na korzyść świadczeń bieżących (postanowienie SN z dnia 30 sierpnia 1 965 r. II CZ 68/65, OSNCP 1966, z. 6, poz. 95). E. Wengerek w glosie do tego orzeczenia poddał je krytyce (OSPiKA 1967, poz. 30).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>