2. Komentowany przepis odnosi się tylko do egzekucji z wynagrodzenia za pracę.

3. Dłużnik zajętej wierzytelności powinien złożyć oświadczenie stosownie do art. 882 pkt 2 k.p.c. Gdyby podał w nim, że wypłacił dłużnikowi wynagrodzenie z góry lub że dłużnik pracuje bez wynagrodzenia, to takie zarzuty zawarte w oświadczeniu są bezskuteczne. Wierzyciel będzie mógł wystąpić przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności z powództwem z art. 887 § 2 k.p.c., sąd jednak nie uwzględni zgłoszonych zarzutów i zasądzi od dłużnika zajętej wierzytelności kwotę odpowiadającą przeciętnemu wynagrodzeniu. Ten tytuł egzekucyjny zaopatrzony klauzulą wykonalności pozwoli na prowadzenie egzekucji przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności.

4. Gdyby dłużnik zajętej wierzytelności podał w oświadczeniu, że dłużnik u niego pracuje za wynagrodzeniem niższym od przeciętnego, komornik powinien – stosownie do § 169 rozp. w sprawie czynn. komorników – ustalić, jakie jest przeciętne wynagrodzenie pracownika zatrudnionego w warunkach podobnych do dłużnika. Przy tym powinien uwzględnić charakter pracy, wykonywaną funkcję, przygotowanie zawodowe i staż pracy. W wypadkach wątpliwych komornik może zażądać opinii właściwego organu administracyjnego, izby rzemieślniczej lub biegłego.

5. Jeżeli egzekucja świadczeń alimentacyjnych nie dała pozytywnego wyniku na skutek złośliwego uchylania się przez dłużnika od wykonania obowiązku alimentacyjnego, komornik zawiadomi o tym wierzyciela i pouczy go, że przysługuje mu prawo skierowania wniosku do prokuratora o pociągnięcie dłużnika do odpowiedzialności karnej za złośliwe uchylanie się od alimentacji (§ 170 rozp. w sprawie czynn. komorników).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>